Die Brücke Poem by Madrason .

Het kind speelt hoopvol
in de zon op de ruïnes
van het ingeklonken zwijgen
en het danst zo ook in regen
op van god verlaten straten
langs de stille autowegen
en overal volgt dansend het stof
en achter zich
steeds weer geplof
zij het dan niet dit keer
van een geweer
een tijdperk strijkt neer
en nieuw elan maakt baan
om weder op te staan
er is geen ruimte meer
voor de naargeestigheid
oh heer de laatste traan
slaat op de stoffige ruit
daar dwarrelen op en neer
dan vele sterren uit
vluchtend in de ruimte
de leegte die zich openbaart
wenst na veel geduld
weer gevuld
want gretigheid staart
vol verwachting
langs de striemen
op gebarsten ruiten. M