Die wind fluister oor die water,
'n geheime taal wat net ek verstaan.
Golwe breek en trek terug,
soos 'n hart wat nie kan besluit nie.
Die horison roep my naam,
'n grens wat ek nooit sal bereik nie.
Elke druppel sout,
'n herinnering aan wat ek begeer.
Ek staar na die diepte,
'n donkerte wat my vul en leegmaak.
In hierdie see van my verlange
is ek beide verlore en gevind.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem