Doelloos Verblijf Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Hier zit ik,
tussen muren die geen verhaal vertellen,
ramen die alleen lucht tonen
en tijd die zich langzaam uitrekt.

De dagen schuiven voorbij,
als wolken zonder vorm,
geen begin, geen einde,
alleen beweging zonder betekenis.

Mijn voeten kennen de weg niet,
mijn handen zoeken niets,
alleen vingers die gedachten vouwen
tot kleine, vormloze restjes.

De klok tikt,
maar slaat nergens op,
alsof het moment zichzelf
geen plaats gunt in de tijd.

Ik besta hier,
zonder reden om verder te gaan
en zonder moed om stil te staan.
Gewoon zijn - zonder richting,
zonder vraag, zonder antwoord.