Door Herinneringen Verbonden Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Tijd glijdt als water tussen onze vingers,
maar sommige momenten blijven,
vastgehaakt aan de randen van ons hart,
onzichtbare draden die nooit breken.

In stilte hoor ik je stem
in schaduwen zie ik je lach,
niet ver weg, maar net daarachter-
waar het verleden fluistert.

Afstand meet geen betekenis,
en afscheid wist geen sporen uit.
Wat ooit gedeeld is, blijft bestasn,
zoals licht gevangen in glas.

We zijn misschien niet meer dichtbij,
maar in de ruimte tussen toen en nu
houden herinneringen ons vast,
zacht, maar onwankelbaar verbonden.