Ik draag de sporen van jouw liefde,
zachte strepen, diepe kerven,
woorden die bleven hangen
tussen hoop en twijfel.
Jouw verlangens snijden als licht
door de muren van mijn hart,
achterlaten wat ooit heel was,
maar nu doordrenkt met jou.
Ik loop door dagen vol echo's,
nachten gevuld met jouw stem,
alsof mijn huid nog ademt
onder de druk van jouw bestaan.
Doorzeefd,
maar nog altijd staand.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem