Dromenderwijs Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Ik loop door landschappen van licht,
waar tijd zich buigt en stilte zweeft.
De wind verteld een zacht gedicht,
dat langs de hemelranden leeft.

Dromenderwijs verdwijn ik even,
vergeet de randen van mijn naam.
Ik dans met wolken, laat me beven,
als druppels in een oceaan.

En als de zon mijn ogen raakt,
keert langzaam 't ritme van de dag.
Toch blijft de droom die mij waakt
-
een fluistering die blijven mag.