Een Bres Slaan Poem by Madrason .

Mijn kracht en mijn gevoeligheid
ze voeren geen tweestrijd
ze zijn er gewoon ongeacht de tegenkracht
gezwachteld maar krachtig dansen ze samen
en ze zijn wat ze zijn dat kan ik beamen
ik ben niet sterk nog ben ik zwak
ik zit niet te zwaar aan het einde der tak
ik lik mijn wonden en mijn wonden likken mij
slik steeds de krop, drink steeds de traan
help me dan rechtop en verder te gaan
soms dan ben ik zomaar vogelvrij
met dommen ben ik oppervlakkig
met slimmen kan ik open staan
bij zwakken word ik wrakkig
mijn eigen beperkingen indachtig
bij schoonheid word ik prachtig
en kan ik de sterrenhemel aan
dansend op de koord van de wolkenlijn
met fleuril wordt de was zacht en fijn
ontkomend aan Mara, illusie-Pijn en schijn
en aan de pijn van leugens' aanschijn
druk met mezelf en mijn bewuste staat
is het soms of alles langs me heen slaat
een Bres diep in de muur tot het recht van bestaan. M