Stil en wit
glijd je over het vlakke water,
je veren vangen het licht,
je beweging een gedachte
die nooit breekt.
Het water vouwt zich om je heen,
zoals een geheim dat je nooit verklapt,
zacht,
maar met een kracht die niemand ziet.
Je kijkt niet om,
drijft verder,
tussen hemel en diepte,
een droom die langzaam vervaagt.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem