Eens 03 Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Ik werkte als matroos
bij de Koninklijke Marine
ik was jong
en voelde elke dag
het geluk in mijn leven
We vaarden met ons schip
de hele wereld over
en in iedere haven die we bezochten
werd ik altijd een beetje verliefd,
kuste ik de meisjes en had ik volop plezier
Het begrip verdriet bestond voor mij toen nog niet,
het was iets wat ik toen nog niet kende
want tenslotte was nog maar een jong iemand
Maar het verdriet is me uiteindelijk
toch niet gespaard gebleven
Want toen het jong zijn
langzaam maar zeker ouder werd,
werd het verdriet beetje bij beetje
ook een onderdeel van mijn leven