Eenzaamheid 04 Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Eenzaamheid is een stille kamer,
waar de muren luisteren maar nooit antwoorden.
De klok tikt,
niet om de tijd te vertellen,
maar om de leegte te vullen.

Stemmen van vroeger dwarrelen als stof,
zacht, maar ongrijpbaar.
Herinneringen zijn gezichten zonder ogen,
aanwezig, maar nooit echt dichtbij.

De lucht ademt traag,
alsof ze het gewicht voelt
van wat niet gezegd wordt.

En toch,
ergens in de verte,
een flinter van licht--
niet genoeg om te verwarmen,
maar net genoeg om te blijven hopen.