Eeuwig Zingende Bossen Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

In het hart van het woud
waar de tijd zich verliest,
fluistert het blad zijn verhalen.
Stille getuigen,
de wortels diep verstrengeld
in aarde vol geheimen.

Het mos zucht zacht
onder voetstappen die verdwijnen,
de lucht trilt van onuitgesproken stemmen.
Zonnestralen breken
door groene gewelven,
als schimmen van een verloren wereld.

Een rivier slingert zich
langs stenen die alles zagen,
maar niets vertelden.
Water draagt herinneringen,
een eeuwige melodie,
zachtjes gezongen door de stroom.

Hier spreekt niets van morgen,
alles is nu,
en oneindig.