Stukken glas in het zand,
zonlicht breekt,
verstrooid,
verloren.
Woorden,
niet meer gesproken,
alleen geluiden
die nergens landen.
Een beeld,
half herkend,
een gezicht dat verdwijnt
in een menigte van toen.
Niets is heel,
alles brokkelt af,
maar in de scherven
schuilt nog leven.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem