Frustratie Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Soms voel ik het vastzitten,
ergens tussen mijn borst en keel,
een scherpe rand aan zachte dagen,
een stem die niet wordt gehoord.

Het is een deur die klemt,
een sleutel die weigert te draaien,
het staren naar iets dat niet beweegt
hoe hard ik het ook duw of trek.

Woorden willen vluchten,
maar vallen stil tegen mijn tanden.
Een gedachte, honderd keer gedacht,
zonder vorm of antwoord.

Min handen willen breken,
verfrommelen, herscheppen,
maar de wereld blijft rechtlijnig,
en ik - weerbarstig verloren.

Frustratie is de stilte
die door muren heen bonst
en weer terugkaatst
in mezelf.