Δοξαστικο/ Glorious Poem by Mary Skarpathiotaki

ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ
Ένώ η φύση πάλλεται
δοξαστικά να γράψει
οι ζωντανοί- τούτης της γης -
γυρεύουν λίγη αγάπη!

Υψώνει η θάλασσα πανιά
τον ουρανό να φτάσει
μα κείνος σβήει απότομα
στου φεγγαριού, την χάση!

Εγώ γυρεύω Σου, φιλί
τις νύχτες μου να σιάξω'
γίνανε οι άνθρωποι οχτροί;
Αχ, ρίχνονται στην μάχη!

Γνωρίζεις πως αιμορραγώ
σαν νέα σου πατρίδα;
Που μου πουλούν ιδανικά..
κι απατηλή ελπίδα.

Γυρίζεις γύρω μου γιατί,
μου κρύβεις ένα ρήμα
σαν να 'σουν ναυαγός
τυφλός' πλάϊ στον Οδυσσέα!

Γυρεύουμε επωδούς Ζωής
του Λόγου την ουσία'
γίνηκε ο Απόλλων υμνητής
μες την Αχερουσία! ..

® Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη



GLORIOUS
While nature pulsates
  gloriously to write
  the living - this earth -
  look for some love!

The sea raises sails
the sky to reach
  but it turns off abruptly
to the moon, the loss!

I'm looking for You, kiss
to sleep in my nights'
did people become lame?
Ah, they are thrown into battle!

You know I'm bleeding
as your new homeland?
Ideally they sell me..
  and false hope.

You turn around because,
you hide a verb from me
as if they were a shipwreck
blind to Odysseus!

We are looking for life in heaven
of the Word the essence '
became the Apollo commander
   in Aurelia! ..

® Mary Skarpathiotaki