Goedmoedig Poem by Madrason .

Hoe vaak al hebben ze mijn privacy wel niet geschonden
en stonden starend in mijn nek en op mijn rug als laffe honden
te wachten op een kolfje naar hun hand een diepe brand
ze vragen zich niet af of er nog meer als hen liggen te turen
er komt een dag dan legt hun eigen soort ze in de luren
ik loop lachend en goedgemutst naar buiten, moe
vergeet mijn spanningen en lach ook steeds het leven toe
de vreugde zal hen niet zo gauw spontaan omarmen
wie goed doet zal ook goed zijn in verwarmen. M