Goudhaantje Poem by Madrason .

En de bruidssluier woekert
ze verhult zo alle angst
want ondertussen denken allen
vooral aan nog wat nevenvangst
en je hoort ze kwinkeleren
bij het kleinste stukje brood
en dan komen ze in zwermen
en slaan ze de sterkste dood
er leek geen nood om iemand
…………...te beschermen
zo verwijlen volken, stammen
in dat `veilige` idee
alleen het Goudhaantje
die dacht nog na en zei toen, Nee
ik doe er niet aan mee
nu moet het vluchten voor zijn leven
ik zeg het hier niet al te graag
en dat alles op zijn kleine lege maag.M