Handvest Eén Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

De weg is niet recht noch vlak,
versleten door voetstappen, gevormd door stormen.
Elke stap draagt gewicht,
elke keuze laat een spoor na.

Vriendelijkheid is geen schuld maar een geschenk,
vrij gegeven, op onzichtbare
manieren teruggevonden.
Kracht ligt niet in stilte,
maar in de moed om te spreken,
te luisteren, te veranderen.

Tijd wacht niet,
en waarschuwt niet.
Ze beweegt als het getij,
trekt ons mee,
of we er klaar voor zijn of niet.

Liefde is niet perfect,
en dat hoeft ze niet te zijn.
Ze buigt, ze heelt, ze blijft,
als we het toelaten.

En aan het eind
worden we niet beoordeeld op wat we bewaarden,
maar op wat we gaven,
op de momenten waarop we durfden te leven.