Als breekbaar glas, eenmaal gebarsten,
geen weg terug naar wat was.
Woorden, eens zacht en warm,
nu leeg en zwaar van twijfel.
Een blik ontwijkt, handen blijven stil,
afstand groeit waar nabijheid was.
Een brug van hoop, ingestort,
verloren in een zee van gemiste kansen.
Toch ademt de tijd,
schuurt langs wonden die niet genezen.
En ergens, diep verborgen,
de vraag:
kan het ooit weer heel worden?
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem