Het Leven(Ode Aan Hugo Claus) Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

De lucht trekt striemen,
grijs als een herinnering die je niet wilde bewaren.
Mensen lopen krom, alsof de tijd
hen een gewicht heeft gegeven
dat ze nooit hebben gevraagd.

Elke dag
een schaduw
die langer wordt,
een stap die dieper de aarde in zinkt.

De aarde ademt,
maar luistert niet.
Er zijn geen antwoorden.

Alleen de geur van nat gras,
het geluid van voeten op grind,
en ergens,
een schreeuw die niemand hoort.