Het Omgekeerde Gelijk Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Het omgekeerde gelijk,
waar waarheid buigt als riet in de wind,
waar stemmen klinken en verstillen,
verstrikt in de echo van zichzelf.

Wat is recht, als krom een spiegel vindt?
Wat is licht, als schaduw zich vermomt?
De wereld draait zijn eigen logica,
tegen de kolk in, terwijl wij volgen.

Oordelen hangen als mist in de lucht,
dicht genoeg om te voelen,
ver genoeg om nooit te begrijpen.
Het omgekeerde gelijk fluistert:
wie kijkt, ziet niets,
wie niets ziet, begrijpt.

Zo wandelen wij op paden van misschien,
tussen de lijnen van ja en nee,
balancerend op het dunne koord
van wat is en wat zou kunnen zijn.