Glijdend door het gras,
ogen van steen,
kouder dan de maan
boven een lege wereld.
Geen schaduw trilt,
geen adem stokt.
Zijn huid glanst,
maar voelt niets.
Het spreekt in stilte,
een fluistering zonder ziel,
sluimerend, wachtend,
zonder honger, zonder haat.
Alleen beweging,
alleen de dans
van iets dat leeft
maar nooit zal voelen.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem