HIJ ZEI WE MOETEN PRATEN

en ik zei okay, laat me even
mijn labello pakken, dat praat
een stuk makkelijker

en ik gleed nog voor hij doorhad
wat er aan de hand was in mijn tas.
Zonk naar de bodem, langs
mascara, doekjes, ons nog te
ondertekenen samenlevingscontract

en bereikte de bodem van mijn tas.
Daar nam ik plaats. En heel af en toe

staarde ik omhoog en zag een wanhopige
mannenhand naar me graaien. Die hand
noemde ik God.
Monday, May 7, 2018
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
COMMENTS

If You Forget Me

Delivering Poems Around The World

Poems are the property of their respective owners. All information has been reproduced here for educational and informational purposes to benefit site visitors, and is provided at no charge...

3/2/2021 2:30:27 AM # 1.0.0.508