Ik Dacht Dat Ik Jou Vergeten Was Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

De dagen liepen over in elkaar,
zandkorrels in een stromende tijd.
Ik sprak je naam niet meer hardop,
liet je achter in kamers zonder licht.

Ik dacht dat de stilte genoeg zou zijn,
dat herinneringen zouden vervagen
zoals regen die droogt op warme stenen.
Maar niets verdwijnt echt, besef ik nu.

Je gezicht blijft in mijn dromen hangen,
je stem, een fluistering in de wind.
Ik draag je nog steeds,
als een schaduw die ik niet kan afschudden.