Wat mijn verdriet enigszins in toom houdt
al is dit verdomd moeilijk
is het weten dat ik veel herinneringen
aan ons samenzijn heb
niet alleen op foto´s, maar vooral in mijn hart
dat net zoals een filmrecorder dat doet, alles vastlegde
Maar herinneringen alleen zijn niet voldoende
om de droefheid die ik zo immens voel te onderdrukken
Want ik voel me schuldig
en vraag me steeds af waarom?
waarom was ik er niet om jou te helpen,
waarom kon ik, toen het noodlot jou trof niet bij jou zijn
Als ik daar nu aan terugdenk
regenen mijn ogen tranen van verdriet
want jouw liefde raakte mijn leven aan
s´nachts kijk ik hopeloos omhoog naar de sterren
om te kijken welke het helderst schijnt
zodat ik door het felle licht, jou misschien daarboven kan zien
want ik kan jou maar niet uit mijn gedachten verbannen
en er wordt wel verondersteld dat na verloop van tijd
alles veel makkelijker wordt
maar dat is niet zo, want ik mis jou elke dag meer en meer
en door jou te verliezen
verloor ik ook de wil om door te gaan
Daarom smeek ik jou mijn lieveling,
reik naar beneden, grijp mijn hand en neem me mee
naar daar waar je nu verblijft
zodat we voor altijd samen kunnen zijn
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem