Immigrationπροσφυγιά Poem by Mary Skarpathiotaki

Επώδυνο πέρασμα
ο θάνατος
κρύα αγκάλη τ΄αφρισμένα κύματα

Όλα κορμιά που χάθηκαν
κάτω απ΄τον δικό μας ουρανό
Παιδιά δικά μας

Λίγο ψωμί το δίκιο τους
Πικρό νερό
τα ματωμένα όνειρά τους

Οποίον όνειδος!

Δεν έχει τέλος
ο ανθρώπινος πόνος
η ματαίωση του προορισμού
το τέλος της ελπίδας

Κανένα έπος
δε μπορεί να γράφεται
σε χέρια απλωμένα
σε χείλη ερμητικά κλειστά

Σε μάτια θολερά που απέλπιδα
ζητούν νέα πατρίδα

Υγρά τα στόματα
μιλούν
νεκρά τα σώματα
ζητούν νέα γη και ΛΕΥΤΕΡΙΑ.

Painful passage
Death
cold wobble slashed waves

All body lost
below our own sky
Children of ours

A little bread right
Bitter water
their bloody dreams

Which shame!

It does not end
human pain
Destination cancellation
the end of hope

No epic
can not be written
in outstretched hands
in hermetically closed lips

In the eyes of a turbot that despair
they are asking for a new homeland

Liquid the mouths
they talk
dead bodies
they ask for new land and FREEDOM.