In Die Volle Afrikaanse Maanlig Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

In die stilte van die nag,
onder die swaar asem van die hemel,
skyn die volle maan oor die aarde,
so helder dat selfs skaduwees begin fluister.

Die veld lê oop en bloot,
elke klip, elke grassie
gevang in die sagte glans
van lig wat niks vra nie,
net wéés.

Die lug ruik na stof en stories,
oud en nuut terselfdertyd,
soos herinneringe wat jy nie gekies het nie,
maar wat gekies het om te bly.

Diere beweeg stil,
hul oë weerkaats blink
soos geheime wat niemand verstaan nie,
maar almal voel.

In die volle Afrikaanse maanlig
is niks werklik alleen nie--
selfs die nag weet
hoe om teen jou vel te lê,
sag, maar vol van dinge
wat nooit gesê hoef te word nie.