Hoog bo die aarde,
waar winde fluister en wolke dwaal
sweef vlerke oor grense,
oor tyd,
oor lewe.
Die aarde is 'n patroon,
vlaktes en riviere verweef,
dorpe soos spikkels,
verlore en klein.
Geen stem bereik die hoogte,
net stilte,
'n diepe asem van die heelal.
Van hier lyk alles eenvoudig,
lig,
vry,
maar altyd bly die grond roep.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem