Tijd rekt zich uit als een stille rivier,
golven van dagen stromen voorbij.
De zon komt, de maan verdwijnt,
maar niets voelt echt zonder jou.
Elke seconde zonder je stem
is een blad dat niet durft te vallen,
een adem die blijft hangen
tussen verlangen en geduld.
Maar ik wacht,
niet omdat ik moet,
maar omdat jij het bent,
de enige die het wachten waard is.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem