Jouw ogen,
die werelden dragen,
stil, als een meer bij dageraad.
Ze spreken zonder woorden,
een taal van geheimen en belofte,
een echo van wat was,
en nooit mag zijn.
Ze ontwijken de zon,
omdat licht te scherp snijdt,
te dichtbij komt,
te veel onthult.
Maar in het schaduwspel,
daar, waar de waarheid fluistert,
vind ik het:
de rafels van pijn,
de draad van verlangen,
het spiegelbeeld van mijzelf,
in jouw blik verborgen.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem