Le Temps Poem by Madrason .

Ik weet waar al de tijd zo is gebleven
het zit in al onze gewrichten
het hangt aan aller soort gewichten
en zwaait naar ons als Eros
vanachter ver de horizon
het vliegt zeer hoog als een ballon
en stroomt ook diep onder de grond
zo steeds de hele wereld rond
en in al onze kleine vaten
ook daar hoor je haar praten
in die ogen vol verhalen
en in de zee daar
waar ik graag in wil verdwalen
in mijn slagen en mijn falen
ik geef haar steeds mijn hart
mijn handen en mijn lijf
zodat ze samen
met me op kan trekken
voor mij hoeft ze heus niets te rekken
of voor me uit te strekken
zich om mij niet te verrekken
langs al mijn grote aspiraties
schenk ik haar met een warme deken
mijn geweten, huid en zweten
zout en eten, zoet ook samen
ik zie haar wakker met me op gaan
en waar we komen daar we ook staan
ach tijd je bent me altijd Bij gebleven
en zonder traan zelfs dankbaar
zal ik gaan stil uit dit leven
en tijd ze fluisterde nog even in mijn oren
dat we toch steeds opnieuw geboren
"er is geen einde aan bestaan". M