Levensles Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Het pad is zanderig, soms stijl,
de bomen fluisteren verhalen van voorbijgangers.
Elke stap voelt zwaar, maar vooruit is de enige richting.

Een vogel scheert laag over het gras,
herinnert je eraan te ademen, te kijken,
om niet alleen de weg,
maar ook de lucht te zie.

Er zijn dagen waarop het licht breekt,
tussen de wolken door,
en dagen waarop het donker alom heerst.

Maar zelfs in de schaduw groeit iets-
een bloem, een gedachte,
of gewoon de wetenschap dat je doorgaat.