Als tranen rollen
in een rivier van verdriet
over de rode gezwollen wangen
geeft dat een aanzicht van pijn,
zoals men ziet
Maar waarheen
leidt de weg van onmacht
waarin harten breken
en gevoelens verbleken
Waarin de honger gestild wordt
door niet langer te eten
en de smart verzacht wordt
door alles proberen te vergeten
Uiteindelijk
zal het geduld van de tijd
de gevoelens vervelen
en de wonden helen
Maar desondanks zal het verdriet
in het hart van de gebroken liefde
als een lidteken aanwezig blijven
een minnepijn
onmogelijk met woorden te beschrijven
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem