Lofzang Op Het Verdriet Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

O, verdriet,
je komt als een stille gast,
gaat zitten zonder te vragen,
legt een hand op mijn schouder, zwaarder dan tijd.

Je fluistert over wat was,
wat nooit meer zal zijn,
tekent lijnen op mijn gezicht,
laat sporen in mijn hart.

Toch, in je koude greep
leer ik zachtheid,
hoor ik de echo van liefde,
voel ik de diepte van wat echt was.

Verdriet,
je bent geen vijand,
maar een herinnering
aan alles wat waarde had.