In de sereniteit van de herinnering,
de weerklank van gelach en liefde
een warme omhelzing die blijft hangen,
maar de leegte is nu voelbaar.
Langzaam laat ik los
de pijn van wat was
de schaduw van je aanwezigheid
transformeert in een zachte bries.
Maar bij elke traan die valt
vind ik ruimte voor vrede
en in het loslaten
bloeit de liefde verder,
een onzichtbare band
die nooit verdwijnt.
This poem has not been translated into any other language yet.
I would like to translate this poem