Χαμένο Συναίσθημαlost Emotion Poem by Mary Skarpathiotaki

Δοκιμασμένο ποτάμι
το δάκρυ των ανθρώπων
απόκαμε νωρίς τούτο το δείλι.

Έτρεξε από τις κορυφογραμμές
στους κάμπους μίλησεμε τα αηδόνια
είπε τον πόνο του στο κυκλάμινο
ξαπόστασε στην τρυφερή τη χλόη
στην ισκιάδα κοιμήθηκε
κι έφτασε στο κατώφλι.

ΜΑΣ βρήκε!

Σε πρόσωπα αμήχανα που άλλοτε χαμογελούσαν.
ΘΥΜΑΣΑΙ
τότε που 'θαψες στην ακτή ένα κουβαδάκι;
Έχει εγκοπές και άλμη ανοίγματα παντού
κι είναι ραγισμένο..

Απ'το λιοπύρι των καιρών

Καθώς
οι εποχές διάβαιναν
η άμμος
σκέπαζε σιωπηλά
κάθε παιδικό Συναίσθημα.

Ποιός ξέρει;
΄Ισως κάποιο Ξημέρωμα
να το ΄Αναζητήσουμε
ξετυλίγοντας
τη δέσμια Άκρη
ενός αόρατου Μίτου
εκείνου που σφίγγει τις Ψυχές
και φυλακίζειΦωτεινούς Ασώματους...

(Χαμένο Συναίσθημα)2014
©Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη



Tested river
the tear of the people
we did this early.

He ran from the ridges
in the plains he spoke with the nightingales
he said his pain in the cyclamen
she stayed in the tender grass
in the hospital was asleep
and he reached the threshold.

We found!

On distraught faces who sometimes smiled.
THOUGHTS
then you snapped a bucket on the shore?
It has slots and brine openings everywhere
and is cracked.

From the slightest of times

As
the seasons were passing
the sand
silently hiding
every child's Emotion.

Who knows;
Maybe some distraction
to look for it
unfolding
the Captive Edge
of an invisible Mitos*
the one who tightens the Souls
and imprisoning the Light Intast...

(Lost Emotion)2014

*skein, thread
© Mary Skarpathiotaki