Luchtkastelen Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Luchtkastelen,
gebouwd van adem en verlangen,
zweven in een hemel zonder grens.
Hun muren zijn niets dan hoop,
hun torens dragen de echo's
van een toekomst die nooit vaststaat.

Je handen reiken,
maar raken enkel de lucht
die al verdwijnt.
De zon schijnt door ramen
die niemand ooit sloot,
een licht dat blind maakt voor wat is.

Toch blijven ze stijgen,
stil,
geduldig,
zoals dromen die weigeren te sterven