Man Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Hij loopt over versleten aarde,
met zware stappen van tijd en stof.
De zon tekent zijn rug,
schaduwen volgen hem zonder vragen.

Zijn handen vertellen verhalen
die niemand hoort,
sporen van dagen die vervagen
als rook in de wind.

Hij kijkt naar de horizon zonder iets te verwachten,
zonder meer te vragen dan wat hij in zich draagt.
Hij gaat gewoon door,
want stoppen
zou betekenen dat hij vergeet wie hij is.