Modlitwa Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Panie, który widzisz to, czego nie umiem nazwać,
przychodzę nię po odpowiedzi, lecz po ciszę.
W moich dłoniach drży świat zbudowany z wątpliwości,
a serce, jak liść w jesiennym wietrze,
szuka schronienia.

Nie proszę o drogę prostą, lecz o kroki pewne,
nie o światło jaskrawe, lecz o blask wystarczający,
by widzieć następny próg I nie bać się przejść.

Jeśli w moim sercu wciąż rodzi się lęk,
zamień go w ziarno, które zakiełkuje w siłę.
Jeśli milczenie wydaje się puste,
niech stanie się miejscem, gdzie przemawia nadzieja.

Panie, który jesteś bliżej niż myśl,
ucz mnie słuchać, zanim poproszę,
widzieć, zanim osądzę,
kochać, zanim zabraknie czasu.