Moeders Handen Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Ze spreken zonder woorden,
lijnen die verhalen dragen,
van zorg en eindeloze dagen,
van leven dat nooit stil stond.

Ze vegen tranen weg,
houden vast, laten los,
zijn eeltig, zacht,
vol kracht en breekbaarheid tegelijk.

Ze planten zaden,
maken brood,
vegen stof
van tafel en verleden.

Ze wijzen een weg
zonder te dwingen,
leggen rust op een voorhoofd,
vinden jou,
altijd,
waar je ook bent.

Moeders handen,
meer dan huid en botten.
Ze blijven,
zelfs als je ze niet meer ziet.