Morning World Clockπρωινό Παγκόσμιο Ρολόι Poem by Mary Skarpathiotaki

του κόσμου το ρολό'ι'

Πρωί,

η μέρα, ξεκινά διχασμένη..

Ξεχασμένοι λεπτοδείκτες

κοιτούν το δρόμο

πρέπει να τακτοποιήσω

σπίτια και ανθρώπους..

Η πόλη αντηχεί

πολύβουες σκέψεις

γνώριμες διαδρομές

στο ευεξήγητο παρόν..

Κυλώ στην μπάρα του συνηθισμένου

άβουλο πλήθος

σιγά -σιγά νυχτώνει

σιδερωμένοι άνθρωποι

και κουρασμένοι δρόμοι



Σπίτι, δουλειά, σπίτι..

φιλοδοξίες ναυαγισμένες στο χθες

όνειρα που ξεθώριασαν..

Υποψία μειδιάματος

στα χείλη του σκυφτού άνδρα

που συναντά μια γυναίκα

τα φειδωλάβλέμματα

σαν βιαστική συνουσία..

το κενό συναίσθημα

ήρθε πάλι

καθώς απουσιάζει το έναυσμα της Δημιουργίας..









world clock

Morning,

the day, begins to split..

Forgotten minutes

look the way

I have to sort out

houses and people..

The city resounds

blatant thoughts

familiar routes

to the ubiquitous present..

Roll on the bar of the usual

unwritten crowd

slowly, she grows up

ironed people

and tired roads



Home, work, home..

ambitions waxed in yesterday

dreams that faded..

Suspected misalignment

on the lips of the bowed man

who meets a woman

the spooky looks

like hasty intercourse..

the empty feeling

came again

as there is no trigger of Creation..