Nadenken Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Nadenken

De kamer is stil,
de tijd beweegt traag,
alle geluiden lossen op
in een onzichtbaar niets.

Gedachten drijven,
zonder gewicht,
vormen zich,
vergaan weer.

Wat is waar?
Wat blijft?
De vragen liggen daar,
maar antwoorden zwijgen.

Ik zit alleen,
maar niet echt.
De wereld
is dichterbij dan het lijkt.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success