Naná Vasconcelos.. Poem by Madrason .

Als een Pendemasker Nana kijkt
de berimbao bestrijkt
als een boog de noten
tot een stille dans
die opzweept
tot
devotie, god
genot in korte pulsen
zichzelf herhalend
om de oerkracht te
verspreiden en de
voeten te verleiden tot
een offer aan het water
Mami Wata, Nana. Later
eenvoudig op een snaar
een toch zo menigvoud gebaar
de jacht op een lied in het duister
en dan weer geruis en gefluister
de panter kruipt ook naderbij
de slang heeft ook haar plaats gevonden
een schone dame ligt hier aan mijn zij
verstrengeld in cadans, ineen gewonden. M