Netëve Në Lirishte Poem by skender iljaz braka

Më grishte çapkënllëku yt prej vajze lozanjare.
Ndaj frymëthërrmuar ngado të ndiqja çmëndurisht.
Prej diegies përvëluar, për të patur gjithmonë pranë.
Si pupël e çngjyrosur i vërtitesha ajërit vazhdimisht.

Kështu nisi meduza ime, o tirania e vogël përvlimtare.
Një ditë viktimë i mbeta shikim tënd të heshur, djallëzor.
Si rob iu dorzova thëthitjes së syve të tu prej nazemadheje.
Sa më të bukurin tingull të quajta, midis tingujve qiellor.

Në lirishtën e qetë ku veç hëna na vështronte.
Të dy fillikat, si ëngjëj të pashkës së trandafiltë.
Përmes lutjesh të pëjetëshme të burimeve ujore.
Nën një zjarr ngrice, ne shkrinim e tresnim dashurit.

Ndodhi që mes flokëve të lëshuar krahve përmarrishëm.
Gjer tek gjinjët e ndulkët unë të humbisja i përhumbur.
Veç nesh në lirishtë s’kish gjë tjetër atij çasti të magjishëm.
Dhe kërcëllimës së lehtë të degëve gjethe shkundur.

Në mënyrën tënde të fshehtë e të parrokëshme.
Kur fytyrat në një të vetëme treteshin më thëthisje.
Ne ndiheshim të etur e grishur prej të njëjtës dashuri.
Gjersa nata gjithçka tonën shndërronte në tmerrisje.