skender iljaz braka Poems

Sa herë më ke lënduar ti ndërgjegja ime,
kur i tëri më është dashur të jepem pas së mirës.
Sa herë me të vërtetat e tua të papërkulshme
më ke pushtuar e mes krahësh më ke mbledhur,
...

E shtrenjta nëna ime...

Në ninullat e mbremjeve kur djepin më përkundje.
Kodin e jetës më hidhje mbi fytyrë.
...

Skajeve të pluhurosura të një kornize të vjetëruar
Një portret dashurie prej kohësh kam mbetur.
Përtej errësirës, britma e shurdhër, e mohuar
dhe zhurma e pazëshme që rrënqeth qetësinë.
...

Dashuria ime

Dashuria ime, melankoli dhe pikëllim.
Shumë më ndryshe sot do të doja të më ishe.
...

LAGJJA IME E VJETËR

Lagjja ku banoj, është ndër më të varfërat e qytetit.
Dikur mbuluar ish prej ujërave të kripura kënetore.
...

Atdheu im.
Në këtë përvjetor të 100-të
Përpara gjunjëve të tu përulem dhe hesht.
Hesht me heshtjen e luftëtarit plagshumë
...

Për tek ty po vrapoj.

Me një rrahje të lehtë flatrash
ndonse rruga më duket e pambarimt,
...

Shpesh i përhumbur udhëve mëkatare të natës.
Imponuar prej kësi tranzicioni të gjatë, paradoksal.
Këtij epitafit mbi gur-varrin e Kantit shpesh i referohem.
Vetvetes kurrë pa i kërkuar, pendimin tim verbal.
...

Lodhur prej vetmisë nën një brengë mallëngjimi
dhe një herë të thërras, prej dhimbjesh i fashitur.
Gjithë mallin t'a përcjell me një jehonë pikëllimi.
Nën përvëlim i mbetur, thellë shpirtit i zhuritur.
...

E vetmuara vajzë e këtij qyteti të harruar.
që shkon e vjen përmes ditëve të vdekura,
me ca imazhe mbetur udhëve të ngatërruara.
Me ca murmurima blu buzëve të djegura.
...