Nuance Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Nuance

Tussen wit en zwart,
een fluistering van tonen,
geen grens,
maar een glijdend veld van misschien.

Niet hier, niet daar,
maar overal daartussen.
Een kleurloos prisma
dat alles bevat.

Schaduw legt geen oordeel,
licht biedt geen zekerheid.
Het is de rimpeling
tussen stilte en geluid,
de adem van twijfel.

Wat lijkt vast,
beweegt.
Wat lijkt stil,
leeft.

Nuance is alles
wat we niet durven zien.

COMMENTS OF THE POEM
READ THIS POEM IN OTHER LANGUAGES
Close
Error Success