Ochtendstilte Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Een flinterdunne nevel hangt boven de velden,
het gras ademt de nacht uit,
en ergens in de verte draait een vogel rondjes
alsof hij vergeten is waar hij naartoe wilde.

De lucht ruikt naar aarde, naar belofte,
alsof iets onzichtbaars wacht om ontdekt te worden.
Een hond schudt de slaap uit zijn vacht,
loopt zonder doel, behalve het lopen zelf.

De dag begint zonder haast,
alsof tijd zich even niet hoeft te haasten
om morgen te worden.