Ode Aan De Vrouw Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Zij die draagt, zonder te breken,
die liefheeft zonder voobehoud,
die spreekt met een stem vol warmte
en zwijgt met een kracht die bergt.

Zij die bouwt aan werelden
met handen die troosten, genezen,
die zwaait in tijden van schaarste
en oogst met een blik van begrip.

Haar kracht is geen storm maar een rivier,
die zich een weg baant zonder geweld,
die vorm geeft, voedt en blijft stromen,
altijd verder, altijd door.

Zij is begin en eind,
grond onder de voeten,
lucht in de longen,
het ritme dat ons draagt.