Ode Aan Joost Zwagerman Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Tussen de regels ademde je,
trok je de wereld naar binnen,
liet je het licht stromen door taal
die niet alleen gelezen, maar gevoeld moest worden.

Je zag wat anderen misten---
de echo's in musea,
de schaduw onder schoonheid,
de stilte achter luide kleuren.

Altijd op zoek, tastend, gravend,
naar betekenis in het voorbijgaande,
alsof woorden de afgrond konden dichten,
alsof zinnen een reddingsboei konden zijn.

Maar sommige vragen blijven zonder antwoord,
sommige stormen zwijgen niet.
En toen de nacht je riep,
bleef alleen de leegte achter---
en de woorden, nog altijd branded.