Onder Het Licht Van De Lantaarnpaal Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

De nacht ademt zacht
schaduwen rekken zich uit over natte stenen
een voetstap klinkt, dooft weer weg
een mot cirkelt traag om het matte glas.

Het licht snijdt door de mist
verlicht gezichten die allang
verdwenen zijn
geheime verhalen blijven hangen
tussen takken die niet meer bewegen.

Ergens verderop sluit een deur
een auto start, verdwijnt in het donker
maar hier, onder dit stille licht
blijft de tijd nog even staan.