Onrecht Poem by Mario, Lucien, Rene Odekerken

Een kille asymmetrie,
waar macht zichzelf verheft
boven het fluisterende koor
van hen, wier stemmen
door de geschiedenis zijn verguisd.

Onder het gewicht
van verzwegen waarheden
splijt de grond,
scheuren die geen regen genezen kan,
maar alleen de hand
van zij die durven zien.

De structuren van onderdrukking
wervelen als onzichtbare netten,
gespannen over levens,
vastgehouden in een wurggreep
van stilte en systeem.

En toch-
in elke schaduw sluimert een vonk,
een ongehoorde melodie
die breekt, die wringt,
die verlangt naar balans
waar geen balans wordt gegeven.

Onrecht,
niet een donderslag,
maar een constante zucht
die muren bouwt
in harten die vrij hadden kunnen zijn.